Vragen stellen

Mijn vorige blogartikel “Isis en Parijs” heeft naast heel veel instemmende reacties, ook bij mensen twijfels gezaaid over mijn spirituele koers. Sommigen meenden zelfs een kaarsje voor mij te moeten branden, alsof ik van het pad af was. Ook kreeg ik te horen dat we de oorzaken van al het geweld en onrecht in de wereld toch vooral bij onszelf moeten zoeken. Zoals iemand op Facebook schreef: “Die dingen gebeuren omdat wij niet deugen!” Voorts signaleer ik een tendens in spirituele kringen van: ”Laten we niet praten – of denken – over het geweld, want dan geven we het aandacht, en wat aandacht krijgt, groeit.” Allemaal waarheden als koeien. Of toch niet?

Er is ook een andere kant. Tot mijn eigen verrassing ontdekte ik dat op het geestelijk ontwaken nog iets anders volgt, namelijk een hernieuwde belangstelling voor de wereld om mij heen, voor de samenleving waarin ik leef. Het ontwaken tot je Ware Zelf, het weten wie je echt bent, leidt tot het ontdekken van wat er niet klopt. In de eerste plaats wat er niet klopt bij jezelf. Je eigen patronen, trauma ’s en leugens komen glashard aan het licht. Want dat kan het heldere bewustzijn niet langer verdragen. Vervolgens merk je dat je ook dwars door andere leugens heen begint te kijken. Wat andere mensen zichzelf voorspiegelen en ook het verdraaide, gemanipuleerde collectieve bewustzijn van de wereld wordt steeds duidelijker.
Vroeger was het zo dat als iemand geestelijk ontwaakte, hij – meestal waren dat mannen – zich terugtrok uit de wereld. Hij verbleef in een gesloten gemeenschap, zoals een klooster of een ashram of in een grot ergens in de Himalaya. Hij paste immers niet meer in de wereld. Tegenwoordig gaat het anders. Er is de afgelopen decennia sprake van een grote golf van geestelijk ontwaken – en niet langer in het verborgene. We maken dit mee, terwijl we midden in de wereld leven. En omdat het bij zoveel meer mensen tegelijkertijd plaats vindt , kunnen we al bijna spreken van een collectief gebeuren. Het bewustzijn van de mensheid als soort is aan het veranderen. Er is een stille evolutie gaande, waardoor we tenslotte allemaal in een andere bewustzijns-laag zullen gaan leven. Dat is onontkoombaar. Nu ontdekken we dat de wereld, de samenleving, niet meer past bij ons. We zien duidelijker dan ooit dat de huidige collectieve cultuur van de wereld niet langer de evolutie van de mens ondersteunt. Het klopt niet meer. En van daaruit gaan we vragen stellen. En we willen daar ook antwoorden op. Met als uiteindelijke doel dat we de zaken buiten ons kunnen aanpassen aan onze innerlijke staat van zijn.

Vragen stellen is in feite een vorm van wakker worden. En door steeds meer vragen te stellen, worden we ook steeds wakkerder. Zo bezien is vragen stellen een evolutionaire impuls. Een onderdeel van de beweging, de bewustwording in ons.
Zoals in het lied “Kamervragen” van Lange Frans:
Ik had nog een paar Kamervragen.
Gewoon wat hele kleine Kamervragen,
Ik ben een type dat voor feiten koos,
Dus ik schreef een liedje met een tijdgenoot

Het benoemen van de dingen die niet kloppen betekent niet dat we ons ermee identificeren.
Het benoemen van zaken als geweld en onderdrukking betekent niet dat we het bekrachtigen.
Het zoeken en verwijzen naar de achterliggende oorzaken van wat er niet klopt in de wereld maakt ons in wezen minder machteloos, minder bang. We beginnen verbanden, verbindingen te zien. Er komt een begin van besef van waar we het áán moeten pakken. Zodat we ons niet langer blindstaren op de symptomen, maar de wortels ontdekken.

Wat vooral heel belangrijk is, is het zien hoe we geconditioneerd zijn. Niet alleen door onze ouders – die wisten ook niet beter – maar door de samenleving als geheel. Niet alleen op het persoonlijke vlak, maar ook collectief. Door te zien hoe de massamedia bespeeld worden door enkele persbureaus – die op hun beurt in het bezit zijn van rijke machthebbers – beseffen we hoe we gemanipuleerd worden. Sommigen zeggen zelfs dat we gebrainwasht zijn. En dáárdoor kunnen wij niet geestelijk verder groeien! Daardoor denken wij dat de narigheid in de wereld allemaal onze eigen schuld is, alsof wij allemaal niet deugen. Dat is hetzelfde als tegen een verkrachte vrouw zeggen: “Het is je eigen schuld, had je je maar niet zo vrouwelijk moeten kleden”. Het slachtoffer wordt aangeklaagd. Dát is het mechanisme wat tegen ons wordt gebruikt. Om ons er onder te houden, om ons maar eindeloos aan onszelf te laten werken, zodat we nooit in actie komen.
Laat ik duidelijk zijn: je eigen mechanismes, blokkades en patronen opruimen, is natuurlijk prima. Maar werk dan ook dat altijd durend, schurend schuldgevoel weg, zodat je daar niet langer op gemanipuleerd kunt worden. Want het is niet ‘spiritueel’ om de schuld van al het leed in de wereld op je te nemen.

Wat we wél hebben is verantwoordelijkheid. Hoe helderder we worden in ons bewustzijn, hoe meer we verantwoordelijk zijn voor de bestaande situatie. Hoe lang willen we dit nog laten voortduren? Wat gaan we eraan doen? En, niet in de laatste plaats: hoe willen we dan wél dat de wereld er uit ziet? Welke nieuwe ‘ontwaakte’ samenleving willen we creëren? Laten we daar eens samen over nadenken.

Leave a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *